เมื่อความรักมาถักรุ้ง
หทัยสินธุ - สินธุหทัย
โอ้..... เจ้าสาว ดวงตาพราววาวงามความอ่อนหวาน
ดั่งดอกดาวพราวฟ้าราตรีกาล ดั่งเบ่งบานเทศกาลงานดอกไม้
.......... ............ 
เมื่อความรักถักรุ้งที่คุ้งฟ้า ภาพบันทึกจากดวงตากลับพร่าไหว
กลิ่นสายลมก็หอมกรุ่นละมุนละไม ลำธารน้อยเอื่อยไหลก็คล้ายเพลง
เมื่อความรักถักรุ้งที่ทุ่งฝัน กี่หมื่นพันฤดูกาลยังบานเบ่ง
คีตกรจรจากฟ้ามาบรรเลง จิตรกรก็รีบเร่งปาดฝีแปรง
เมื่อความรักถักรุ้งที่ทุ่งข้าว หมู่ดวงดาวร้าวร่วงก็ช่วงแสง
เปล่งประกายฉายชัดจรัสแจรง เหล่านางฟ้ากลับแกล้งลืมเก็บหมู่ดาว
เมื่อความรักถักรุ้งที่ทุ่งโลก เงาสีโศกสนามรบอันอบอ้าว
ฝนสันติก็ผลิหยาดพิลาสพราว ผู้โศกร้าวก็ร้าวหายสลายไป
............ ............
โอ้..... เจ้าสาว ดวงตาพราววาวงามความอ่อนไหว
ดั่งดอกดาวพราวฟ้าราตรีใจ ดั่งเบ่งบานสดใสในดอกไม้
หากความรักมิถักรุ้งทุ่งใจเธอ ฝันมิอาจเสนอต่อเธอได้
คนไร้รักมักสุมด้วยกลุ่มไฟ ทั้งหัวใจก็หยาบกร้านกันดารนัก
หากความรักมิถักรุ้งที่ทุ่งใด โลกไหนจักอยู่ได้ไม่รู้จัก
สันติสุข ความอ่อนหวานมิผ่านพัก มีแต่ความหน่วงหนักเสียงโอดครวญ
เถิด...มาสร้างทุ่งให้รุ้งถักให้รักผ่าน เชื่อมช่วงกาลนิทานรักจักเต็มสวน
มวลมาลีสีสดทั้งหมดทั้งมวล จักหอมหวนอวลอาบซึมซาบใจ.
|
